บทที่ 25 สาปให้เธอตาย

เช้าวันรุ่งขึ้น พริมดาวเดินเข้ามาในบริษัทด้วยความยากลำบาก เธอกระชับเสื้อคลุมตัวยาวเข้าหาตัว พยายามลงน้ำหนักฝีเท้าให้เบาที่สุด ทว่าทุกย่างก้าวกลับยิ่งส่งความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากบาดแผลที่ฝ่าเท้า

ทันทีที่มาถึงหน้าแผนกดีไซน์ ก็เห็นพนักงานต้อนรับสาวยืนกอดช่อดอกเบญจมาศสีขาวด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่อ...